Radio Klara links :

 

-  in 2017 : Natashia Kelly- Brice Soniano duo op 5 okt. in Late Night Shift en 8 okt. in Valckenaers&Vanhoudt :

  https://klara.be/playlists/late-night-shift/2017-10-05  en https://klara.be/playlists/valckenaers-vanhoudt/2017-10-08

 

- in 2016 :Natashia Kelly Group EP :   https://klara.be/programma/valckenaers-vanhoudt

 

Enkele ingekorte pers uittreksels:

 

De Natashia Kelly Group speelde in De Noker, een 16de eeuws gebouw van de Cellebroeders kloosterorde. De bezetting week deze keer wat af van de vorige die we zagen (ook al in Mechelen), met gitarist Jan Ghesquière die in de plaats van Edmund Lauret gekomen was, en Raphael Malfliet die Brice Soniano verving op basgitaar. Het was even wachten wat het ging worden met het geluid in de kapel, maar snel werd duidelijk dat de atmosferische muziek van het kwartet er een troef bij gekregen had. De ingetogen, in soundscapes van elektronicaman Juan Parra sudderende songs, moest het vooral hebben van lange klanken en zachte, uitwaaierende texturen die eindeloos leken te resoneren.

Vanaf “Emotions” bewees Kelly meteen haar vermogen tot nuance en subtiele timing. Ze heeft een wendbare stem, waarmee ze desgewenst in de blues kan duiken, maar die vooral toch uitblinkt in een hoger register. Het was bovendien ook erg mooi in combinatie met het twangy gitaarspel, en met een stukje woordenloze zang ging het al helemaal naar het Noorden. Het is muziek die, zeker in een compositie die geleend was van Lionel Beuvens, een soort antieke spirit in zich draagt, een kern die eeuwenoud lijkt. Het nieuwe “Sacred Song” was een meeslepend hoogtepunt, waarin een opvallende rol weggelegd was voor Malfliet, die een bijzonder expressieve solo uit de bas kneep, terwijl de gitaar ondersteunde.

 

Ook “Ballad Of A Thin Man”, dat Kelly een tijd geleden al knap naar haar hand zette, was opnieuw een hoogtepunt, met een erg geslaagde timing, een soepel spel met Dylans woorden en een expressiviteit die maar bleef toenemen. Voor een kort solostuk begeleidde Kelly zichzelf met ritmisch geklap en werd gelinkt naar de Amerikaanse rootstraditie. Dit was aardser en bluesier, een zwarte hymne in een parelwitte kapel. Afsluiten gebeurde met nog een knappe compositie, “The Ocean”, waarmee nog maar eens duidelijk werd dat het kwartet echt beschikt over een eigen stijl in het niemandsland tussen jazz, pop, folk en experimentele toetsen. Een authentiek geluid, dat intussen toe is aan een groter publiek.

http://enola.be/muziek/live/28511:jazzathome-festival-natashia-kelly-group-antoine-pierre-urbex-a-dst-trio-10-september-2017-mechelen

 

 

  • Kelly is geen klassieke zangeres die vanuit de blues of soul aangerend komt, maar meer verwant lijkt aan de Europese insteek van hedendaagse stemmen als Sidsel Endresen. Haar bereik is breed: ze speelt dynamisch met grotere en kleinere intervallen, laat de onbestaande taal rollen en even in de lucht hangen (recensie live concert NONA Guy Peeters Enola)

     

  • Samen creëren ze een luisterspel in vier hoofdstukken. Niemand is ondergeschikt aan de andere. Ze musiceren op één lijn. Kelly gebruikt haar stem hoofdzakelijk als een extra instrument. Enkel in de versie van Dylan’s “Ballad Of A Thin Man” schittert ze boven haar partners uit en klinkt ze als het nichtje van Laurie Anderson en Joanna Newsom.

    Overtuigend debuut. (gtb Georges Tonla Briquet,Rifraf )https://issuu.com/rifrafmusiczine/docs/online-ezine-vl-maart16/1

  • L'archet s'anime alors, le son prend sa place dans les aigus, bientôt rejoint par la voix aérienne pour un premier morceau qui dérive progressivement vers des sonorités africaines, avec une très belle ligne de basse entièrement façonnée dans les harmoniques qui font sonner la contrebasse comme une kora.(Crest Jazz Vocal)

     

  • Natashia et Brice jouent l'un pour l'autre, chacun ayant à cœur de tracer pour l'autre un parcours à partager et à faire partager. Parcours d'introspection parfois hermétique et d'une grande sérénité.( Michel Perrier)

     

  • Quelle voix ! Quelle puissance ! Quand elle lâche les chevaux, c'est magnifique,(Michel Perrier)

     

  • La couleur amenée par la voix exploitée comme un instrument mélodique me fait me dire qu’il est vraiment dommage que de telles formations soient si rares… en effet, ces formations me séduisent par leur capacité à intégrer la force de la voix humaine parmi les instrumentistes, sans faire de ces derniers des subalternes de la voix. (Kenzo Nera, Jazz Around, concert Flagey “Motu” Lionel Beuvens)

     

 

 

http://www.writteninmusic.com/alternative/natashia-kelly-group-the-uncanny-ep/

 

NATASHIA KELLY GROUP – THE UNCANNY EP

Door Philippe De Cleen op 06 december 2016

 

 

4.5 van 5 sterren

Graag maken we even tijd en ruimte voor The Uncanny EP van Natashia Kelly Group. Dat is een klein, maar vooral intrigerend pareltje van eigen bodem geworden, een uitstekende referentie voor de vele optredens die ze overal speelt. Kelly studeerde in 2011 af aan het Brusselse conservatorium, waar ze onder meer les kreeg van David Linx. Aanvankelijk concerteerde ze als sidewoman, maar eens ze de smaak te pakken kreeg was er ook de behoefte aan een eigen project. Gelukkig maar.

Dat de zangeres geworteld is in de traditie merk je meteen aan de fraaie hoes van Sebastien Hendrickx die onder meer naar Duke Ellington (Orchestra), Ella Fitzgerald, Billie Holiday en The Big Sleep (good ol’ Humphrey Bogart & Lauren Bacall) verwijst. Jazz-erfgoed waar de nog jonge Natashia Kelly maar al te graag op steunt, al presenteert ze op haar ep vooral eigen werk.

Natashia Kelly treedt vaak op in duo, voornamelijk met de ruimschoots ervaren meesterbassist Brice Soniano (Carate Urio Orchestra, 3/4 Peace) maar ook met Yannick Peeters die haar zangcarrière een duwtje in de rug gaf. Maar als vocaliste levert ze even goed en graag een bijdrage aan Lionel Beuvens Motu, waarop naast Soniano ook pianist Alexi Tuomarila en trompettist Kalevi Louhivuori bijdragen. Het is slechts een van de vele projecten van Natashia Kelly, al is er uiteraard ook haar eigen kwartet waarin Kelly naast Soniano op bas omringd is door de Chileense gitarist Juan Parra Cancino die ook in de weer is met live electronics en door de Britse gitarist Edmund Lauret (Nordmann).

Op de EP zijn vier composities te horen, waarbij twee stukken bij elkaar geïmproviseerd zijn. Het illustreert goed dat haar kwartet zich niet laat vastpinnen door een ep of een album. Ook elders valt op dat haar kwartet best een eigenzinnige persoonlijkheid laat zien. Zo is er de meer dan opmerkelijke keuze voor Bob Dylans’ Ballad Of A Thin Man, die een van de meest bevreemdende herwerkingen is die we ooit al hoorden.

Maar laat ons beginnen met een mysterieus traag op gang komend Duke, waarmee vriendelijk geknikt wordt naar een van de allergrootste jazzgoden. Erg aanwezig zijn live electronics die de basis vormen van haast onwerkelijke soundscapes. Die vormen op hun beurt dan weer de grondstof voor de solerende bassist Brice Soniano, waarna respectievelijk ook gitarist Lauret en tenslotte ook Kelly zelf (na enkele minuutjes) inpikken.

Kelly heeft een erg bijzondere stem, die vaak erg hoog en soms erg scherp kan uithalen. Waardoor referenties als die van de ijskoude, kille Nico (of Gretchen Pfaffgen, zo u wil) niet uit de lucht komen vallen. In de vier composities kan ze de meest uiteenlopende, soms kriskras door elkaar lopende stemmen kwijt, en dat is erg knap.

Een fraaie opener, die opgevolgd wordt door een compact en uiterst geconcentreerd Emotions, een erg donkere compositie die helemaal vanuit haarzelf komt. Aan de basis ligt een verkillend donkere soundscape, waar ze wat “yellow moonshine / emotions rising / keep them still” doorjaagt. Ontzettend rauwe emoties. Ook hier weer duikt een erg flexibele en wendbare aanpak op, die ons bij het nekvel grijpt. We zouden zover kunnen gaan om dit stuk haast te beschouwen als een geüpdatete versie van het door Billie Holiday bekend geraakte Strange Fruit, maar laten dat oordeel maar al te graag aan u over.

En dan is er is iets als Eavesdropping, dat al improviserend tot stand kwam. En dat horen we maar al te graag. Het kwartet zoekt naar nieuwe geluiden, naar nieuwe muzikale invalshoeken ook en komt zo tot dit heerlijk speels fragment dat net voorbij de tweeminutengrens ophoudt.

Afsluiten doet het kwartet met een ronduit griezelige herwerking van Ballad Of A Thin Man. Een vreemde keuze die de luisteraar zonder meer over de streep trekt. De bekende regels dropt ze achteloos tegen de achtergrond van ijle electronica. “Something is happening here, but you don’t know what that is”, het zou overigens het basisthema van deze ep kunnen zijn.

Met The Uncanny EP levert Natashia Kelly Group een pracht van een prestatie af. We zijn alvast erg geïntrigeerd door dit verhaal en zijn erg benieuwd naar nieuwe muziek en vooral ook wat dat live zoal oplevert.

Tracklisting The Uncanny EP:

Duke

Emotions

Eavesdropping

Ballad Of A Thin Man

Natashia treedt binnenkort in duo op met Brice Soniano op 6 December. Om 12u30 spelen Soniano en Kelly een set in Musée Charlier (Brussel) en in de avond spelen ze om 9u in Hotclub de Gand (Gent)

Het eerstvolgende optreden van Natashia Kelly Group is gepland op 27 April 2017 in De Rataplan.

 

 

 http://www.enola.be/muziek/albums/26631:natashia-kelly-group-the-uncanny-ep 

Natashia Kelly Group

The Uncanny EP

 

Guy Peters - foto's: Paul De Cloedt - 19 februari 2016

 

Wie de inlandse jazz en impro op de voet volgt, is de naam van Natashia Kelly zeker al tegengekomen. Sinds haar afstuderen in 2011 liet ze zich her en der opmerken, al bleef een tastbaar bewijs van haar talent voorlopig uit. Dat wordt nu bijgesteld met deze eerste EP, die de lat meteen behoorlijk hoog legt.

 

Kelly heeft de laatste jaren ook gespeeld met muzikanten die je niets meer hoeft wijs te maken, en waarbij er vooral een opvallende voorkeur is om te werken met bassisten, veelal in duo. Zo werkte ze hiervoor o.m. met Laurens Smet, Nathan Wouters, Yannick Peeters, Lennart Heyndels en (vooral) Brice Soniano, die ook nu erbij is. Zo’n combinatie van zang en bas is natuurlijk een dubbeltje op z’n kant. Enerzijds creëer je zo ruimte, garandeer je dat je alle kanten uit kan en dat niemand je voor de voeten loopt. Anderzijds heb je ook minder houvast, weinig om op terug te vallen. En dat vergt zelfkennis en durf. Op The Uncanny hoor je een kwartet, maar het roer wordt daardoor niet helemaal omgegooid.

 

Het meest opvallende bij een eerste beluistering van opener “Duke” is immers de dosering waarmee deze compacte groepsimprovisatie gebracht wordt. Hebben nieuwere bands vaak de neiging om alles vol te spelen, dan is dit een opvallend evenwichtig samengaan van stemmen. Lang draait het rond Juan Parra’s onheilspellende elektronica, onderdrukte semi-industriële geluidsgolven waarop Soniano vervolgens begint te soleren. Zijn zoekende, lyrische aanpak krijgt gaandeweg meer kracht en stuwing, en zodra hij belandt bij een donker, stuwend motief is het nummer al bijna halverwege. Dan pas komt Kelly erbij, net als gitarist Edmund Lauret (Nordmann), met een twangy noir-insteek.

 

Kelly is geen klassieke zangeres die vanuit de blues of soul aangerend komt, maar meer verwant lijkt aan de Europese insteek van hedendaagse stemmen als Sidsel Endresen. Haar bereik is breed: ze speelt dynamisch met grotere en kleinere intervallen, laat de onbestaande taal rollen en even in de lucht hangen, tot Lauret het opnieuw overneemt. In eigen compositie “Emotions” is die verwantschap aan de noordelijke aanpak misschien nog duidelijker. Dit voelt immers aan als een pastorale, impressionistische schets, verpakt in iele elektronica, gestreken bas en ingetogen gitaaraccenten die vooral naar het einde een rootsy draai toevoegen.

 

Een tweede geïmproviseerd stuk – “Eavesdropping” - blijft compact en vrij abstract, met kleine geluidjes, geneurie en gesis van Kelly, die de rol opneemt van de vrouw die in een hoekje samenzweerderig in zichzelf staat te murmelen en uittest wat er te doen valt met keel en mondholte. Een opvallend stukje, al komt dé klepper van deze release aan het einde, met hun cover van Bob Dylans even machtige als cryptische “Ballad Of A Thin Man”. Hoewel de muzikale omkadering knap en organisch in elkaar steekt, wordt de song gestolen door Kelly, met een indrukwekkende intensiteit en wendbaarheid, van het aanvankelijk laten glijden van klanken, en het benaderen van een zacht, bluesy timbre, tot een gestaag intensifiëren, waarbij ook de bitsigheid van het origineel tot leven geroepen wordt.

 

De eerste zin is al een verbeten schok. Kelly laat pauzes vallen, rekt lettergrepen, laat woorden uitdeinen en neemt afstand, om er vervolgens weer dichter op te kruipen. Ze heeft zich die regels eigen gemaakt. Na de eerste drie strofes wordt meteen overgeschakeld op de slotstrofe, waarin het allemaal wordt samengevat, de kracht nog sterker naar de voorgrond treedt en een laatste, lange, woordenloze uithaal de gedaante aanneemt van een verscheurde en verscheurende kreet, een emotionele uppercut om even van te bekomen. Het is duidelijk dat het potentieel van deze zangeres en band enorm is, zeker als de vier persoonlijkheden uitgespeeld kunnen worden. The Uncanny is alleszins een veelbelovend visitekaartje, dat doet uitkijken naar concerten en (hopelijk) meer muziek.

 

Het kwartet stelt de EP voor op 27 februari 2016 in Kc Nona (Mechelen), in een double bill met het kwartet Machtelinckx, Badenhorst, Jensson & Wouters. Meer info HIER.

 

Georges Tonia Briquet,  RifRafmusiczine-maart 2016

 

https://issuu.com/rifrafmusiczine/docs/online-ezine-vl-maart16/1

 

Natashia Kelly Group

“Natashia Kelly Group”, ep

RawRecords

 

De debuut-ep van een internationaal kwartet rond de Iers-Belgische vocaliste Natashia Kelly. Haar begeleiders ging ze zoeken in de muziekscene waar improvisatie en soundscapes de ankerpunten vormen. We noemen de Chileense electro-goochelaar van dienst Juan Parra Cancino, de Britse gitarist Edmund Lauret (Nordmann) die hier helemaal in het spoor treedt van Ruben Machtelinckx (Linus) en Benjamin Sauzereau (Book Of Air, Blue Monday People) en basist Brice Soniano (3/4 Peace, Carate Urio Orchestra). Samen creëren ze een luisterspel in vier hoofdstukken. Niemand is ondergeschikt aan de andere. Ze musiceren op één lijn. Kelly gebruikt haar stem hoofdzakelijk als een extra instrument. Enkel in de versie van Dylan’s “Ballad Of A Thin Man” schittert ze boven haar partners uit en klinkt ze als het nichtje van Laurie Anderson en Joanna Newsom.

Overtuigend debuut. (gtb)

 

 

RifRafmusiczine- maart 2016 

 

Natashia Kelly & Brice Soniano au concours de jazz vocal de Crest

Au début est le centre. Le centre de l'espace et du temps. La consistance de l'instant, la pulsation du lieu. Natashia Kelly (voix) et Brice Soniano (contrebasse) ont besoin les ressentir, de se les approprier avant de démarrer leur set.

L'archet s'anime alors, le son prend sa place dans les aigus, bientôt rejoint par la voix aérienne pour un premier morceau qui dérive progressivement vers des sonorités africaines, avec une très belle ligne de basse entièrement façonnée dans les harmoniques qui font sonner la contrebasse comme une kora.

Le duo interprètera principalement des compositions : textes de Natashia Kelly, mélodies de l'un ou de l'autre, harmonisations de Brice Soniano. I run to the Ocean, puis Apple Tree mettent en avant l'une des principales sources d'inspiration des duettistes, l'eau : un océan que l'on imagine immense et calme, parcouru à la voile, propice à la méditation. Song of Ive, composition d'un ami batteur, est l'occasion d'une pratique inhabituelle de la contrebasse, jouée en percussion à la baguette, sur une cadence impaire des plus agréables.

Natashia et Brice jouent l'un pour l'autre, chacun ayant à cœur de tracer pour l'autre un parcours à partager et à faire partager. Parcours d'introspection parfois hermétique et d'une grande sérénité.

Après un tribute to Ornette Coleman, le dernier morceau est une reprise de Bob Dylan, nettement plus dynamique que le reste du site, et qui stimule Natashia Kelly à sortir de sa réserve pour quelques couplets. Et alors là, mazette, attention les yeux. Quelle voix ! Quelle puissance ! Quand elle lâche les chevaux, c'est magnifique, et bien trop fugace à notre goût.

En rappel, un petit Misty de derrière les fagots met tout le monde d'accord. Michel Perrier & photos Marion Tisserand 

First prize New Port Jazz Rally 2012 :

Bass and Voice

 

An exclusive combination between a warm voice and double bass. They took the jury through a pleasant journey through the jazz.

Intense, fascinating, powerful !

( jury, New Port Jazz)


Natashia Kelly (vocals)

Yannick Peeters (double bass)

 

 

Blues-sphere 18/01/2013 : Bass and Voice

 

 

 

La salle était hyper attentive au concert de Bass & Voice. Pas un bruit pour écouter la belle voix de Natashia Kelly et la contrebasse agile de Nathan Wouters, tous deux venus d’Anvers pour nous présenter un spectacle magnifique.

 

Des airs de Tom Wait ou Bob Dylan, notamment, complètement reconvertis en jazz contemporain, subtil et recherché.

Le public était venu de divers coins du pays pour assister à ce moment d’émotion.

 

 

 

Natashia Kelly (chant)

 

Nathan Wouters (contrabasse)

 

 

Link for the review:

 

http://www.blues-sphere.com/WordPress/2013/01/photos-bass-voice-18012013/

 

 

Recensie van Danny Debock in het jazzblad www.jassepoes.be

 

Natashia Kelly Trio, gezien in Jazz Ora, Leuven vrijdag 18 oktober 2013

Natashia Kelly, zang; Benjamin Sauzereau, elektrische gitaar; Laurens Smet, contrabas

 

Naar verluidt is het de gewoonte dat de publieke belangstelling voor Jazz Ora-concerten aan de magere kant is. Ondanks het intimistische kader – een nette zolder – en de goeie akoestiek. Mager of niet, Natashia Kelly was weer in groten doen.

Deze jonge zangeres heeft nog geen album uit, maar bouwt rustig aan een live reputatie. Zij neemt haar tijd om haar talenten verder te ontplooien. We zagen haar eerder met haar opvallend geslaagd project Bass And Voice dat ze in duo bracht met meestal Yannick Peeters op contrabas. Nu zingt Natashia Kelly met toevoeging van een gitarist in een trioformule die ook werkt. Met gitaar komen er meer instrumentale schakeringen bij en worden composities verder uitgediept. Zoals bij Bass And Voice blijft de aanpak wel een van uitpuren en schoonheid verlenen aan de essentie.

Het trio begon de eerste set met ‘My Man’s Gone Now’ van Gershwin, dat in ‘Porgy and Bess’ vertolkt werd - en nu vaak nog - door een sopraanzangeres en een heel orkest. Natahia Kelly Trio bracht het als een bluesnummer en gitarist Benjamin Sauzereau dompelde het diep in ouwe blues-traditie. Met heldere noten zetten Laurens Smet en Natashia Kelly de trieste inhoud van de tekst extra in de verf. We kregen een prikkelend voorsmaakje van wat de zangeres met haar stembereik vermag en de drie als trio het publiek wilden bieden.

De beide sets werden gevuld met covers, eigen nummers van de zangeres en composities die Ben Iriks speciaal voor hen schreef. Die laatste maakten op ons bij een eerste kennismaking een beetje minder indruk. Niet dat ze niet mooi waren, maar ze kwamen er van de kant van het trio (nog) niet zo soepel uit en gingen er bij ons niet zo vlot in als de andere songs. Haar eigen composities kwamen veelbelovend over en ‘Sweet Dragon’ eentje helemaal solo waarbij zij zichzelf met handgeklap begeleidde, klonk als een traditional waar we haar wellicht nog een ruim publiek in mee zullen zien krijgen.

Zoals bij Bass And Voice schitterde Natashia Kelly in het naar haar hand zetten van songs van anderen, waaronder ‘Black Coffee’ (Burke/Webster) en ‘Ballad of a thin man’ (B. Dylan). Met haar heldere articulatie en het optimaal benutten van haar ruime stembereik zet zij de luisteraar aan om bij teksten een en ander te visualiseren. Het is ook mogelijk dat zij u in het hart weet te raken, misschien met ‘Azure’ van Duke Ellington. Dat kregen we in een versie die dicht bij een van Ella Fitzgerald lag in duo met Barney Kessel. Altijd bloedmooi gevonden, maar die avond in Leuven greep het deze jongen onverwacht bij de keel.

Staan we nog even stil bij fijne stemacrobatie. Scattend of zingend, als zij in de lagere registers afdaalt, kan Natashia Kelly doen denken aan Sarah Vaughan. En speaking of  Sarah Vaughan, die kon volgens Marc Van Den hoof live bij ‘Misty’ de indruk geven onwezenlijk laag te gaan zingen terwijl in feite de pianist overnam. In Leuven hoorden we Natashia Kelly en Benjamin Sauzereau iets gelijkaardigs doen in het hoge register. Een hoge noot bleef zij schijnbaar zo lang aanhouden dat het niet waar kon zijn… Pure schoonheid in een less is more-jasje.

 

Deze herfst treedt Natashia Kelly Trio nog op in Mille in Mechelen op 24 november en in Blues-sphere in Luik op 20 december.

 

Volgende concert in Jazz Ora: Manolo Cabras Trio met Pascal Mohy, piano; Manolo Cabras, contrabas; Dre Pallemaerts, drums

 

 

Jazz Au Pavillion 17/04/2013:

Natashia Kelly, Laurens Smet, Benjamin Sauzereau

 

Quel renouvellement ! Le blues existe toujours et est ici sans cesse réadapté.Cette langueur originelle aux harmonies rajeunies, modernisées, mais dont on retrouve sans efforts les racines sont un enchantement. L’âme du blues plus que sa forme mais le même envoutement.

Quelle écoute, tous nous sommes restés «scotchés» attentifs aux nuances, silencieux, à l’écoute des pépites distillées par les fabuleux accompagnateurs d’une Natashia aux vocalises inspirées. Une chanteuse haute en taille au registre correspondant, du plus grave au très haut, sans heurts, tout en fluidité.

Ce trio est en symbiose totale, du guitariste parfois fantasque, jouant à la baguette de batterie, aux contre-chants de la contrebasse, créant à deux une rythmique de soutient tout autant que d’enrichissement.

Comment le dire sans paraître répétitif « Quelle belle soirée » que ce concert intimiste tout en douceur et nuances.

 

Natashia Kelly (chant)

Laurens Smet (contrabasse)

Benjamin Sauzereau (gitaar)

 

Review: Jazz Au Pavillion, Uccle 17/04/2013

 

Link: http://jazz4you.be/jazz-au-pavillon-mercredi-17-avril-natashia-kelly-trio/